U bent hier

Bert Wevers

Bert werd in 1950 in Mechelen-aan-de-Maas geboren, waar hij zich, gespeend van enige artistieke opleiding, ontpopt als een erkend tekenaar, cartoonist en afficheontwerper.

Daar wordt de kunstenaar geboren. Daar leert hij kijken, voelen, reflecteren en dit plastisch vertalen.

In 1987 ruilt hij zijn vertrouwde omgeving in voor Gent, waar hij gedurende zes jaar de schilderklas volgt aan de Academie voor Schone Kunsten. Hij leert er het vak, en ontwikkelt er een geheel eigen manier van schilderen. Tot een aantal jaren geleden, was de kunst van Bert Wevers sterk autobiografisch geïnspireerd, wat zich tot 1993 vertaalde in een abstract expressionisme, en zich later ontwikkeld in een sober realisme. Op heden is zijn kunst meer geëvolueerd naar een wereldbeeld, een existentialistische kijk op de mens die niet erg vrolijk stemt. In de existentiefilosofie geldt de angst als fundamenteel feit van het bestaan en zijn de eenzaamheid van de mens en de on-ophefbare tragiek van het mens-zijn sleutelbegrippen.

Het werk van Bert Wevers wordt dan ook vaak omschreven als somber en pessimistisch, wat bewerkstelligd wordt door de onderwerpen: de eenzaamheid, de aliënatie van de mens en door het kleurgebruik: voornamelijk antraciet, sepia, oker en klei, opgehoogd met wit, en af en toe een vaag kleuraccent: blauw, rood, geel of groen. Er is wel een evolutie. Waar de toeschouwer in de vroegere schilderijen geconfronteerd werd met een hem doordringend aanstarend figuur, doorgaans vanuit oogholtes of vanachter een masker, kijken de figuren in de huidige reeks, weg van de toeschouwer of keren hem gewoon de rug toe. Alsof de figuranten in de wereld volgens Bert hun lot aanvaard hebben, hun innerlijke angsten met gelatenheid dragen. Of ze dromen en denken, ook al is hun handelen geconditioneerd. Het recente werk van Bert maakt echter niet triestig of pessimistisch, maar stemt een zekere melancholie.

De personages bij Bert Wevers stralen de onmogelijkheid en de onmacht uit, hun dromen te realiseren, gevangen als ze zijn in hun donkere kader, overvallen door het duister, dat veel te snel viel. Ze hoeven echter niet in dit claustrofoob kader te blijven; het duister kan immers oneindig worden doorgetrokken. Toch lijken ze voorbestemd om in hun sobere/sombere decor te blijven hangen, een decor of een gebrek aan decor.

Fragmenten uit een openingswoord van Frank Cotman “Spencer”

vrijdag, 20 oktober, 2017 - 14:00 to zondag, 18 februari, 2018 - 18:00
Bert Wevers - Tentoonstelling